• Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size

Υπογονιμότητα
Υπογονιμότητα - Αντιμετώπιση της γονιμότητας
Ευρετήριο Άρθρου
Υπογονιμότητα
Αντιμετώπιση της γονιμότητας
Όλες οι Σελίδες

Η αντιμετώπιση της υπογονιμότητας

Η αντιμετώπιση κάθε μιάς περίπτωσης είναι ξεχωριστή και όπου υπάρχει προφανής αιτία, κατευθύνεται στη διόρθωσή της, που μπορεί να είναι φαρμακευτική ή χειρουργική. Όμως υπάρχουν και γενικά μέτρα τα οποία αλλάζουν τις υπάρχουσες πιθανόν βλαπτικές καταστάσεις, όπως η χρήση φαρμάκων, το κάπνισμα, η αλόγιστη χρήση οινοπνευματωδών ποτών ή η αλλαγή της κατάστασης στα έσω γεννητικά όργανα, με την κατάργηση των στενών εσωρούχων και παντελονιών, που κρατούν τους όρχεις σε άμεση επαφή με το σώμα και τους θερμαίνουν. Συστήνεται ακόμη στους υπογόνιμους άνδρες να εφαρμόζουν τα ψυχρά «ντούζ» στο όσχεο, να προσέχουν τις πιθανές ημέρες της ωορρηξίας της γυναίκας τους και να μην έρχονται σε επαφή συχνότερα από δύο φορές την εβδομάδα.

Όταν διαπιστώνεται φλεγμονή, όπως σε χρόνια προστατίτιδα χορηγείται η κατάλληλη αγωγή με κινιλόνες, τετρακυκλίνες και κοτριμοξαζόλη, για 2 έως 3 μήνες ή όταν ανιχνεύονται αντισπερμικά αντισώματα χορηγούνται κορτιζονούχα σκευάσματα, όπως και όταν υπάρχουν ορμονικές διαταραχές γίνεται θεραπεία υποκατάστασης, φυσικά σε συνενόηση και με τους ενδοκρινολόγους. H παλίνδρομη εκσπερμάτιση, που επιβεβαιώνεται με την αναζήτηση των σπερματοζωαρίων στο πρώτο δείγμα ούρων μετά την επαφή ή την εκσπεράτιση, αντιμετωπίζεται με συμπαθητικομιμητικά φάρμακα, που είναι τα συνήθη από του στόματος αποσυμφορητικά και το αντικαταθλιπτικό ιμιπραμίνη. 

Όταν υπάρχει ανατομική βλάβη, συνιστάται και εφαρμόζεται η χειρουργική της διόρθωση, όπως αυτό συμβαίνει με την κιρσοκήλη, την απόφραξη των σπερματικών πόρτων ή των εκσπερματιστικών στο ύψος του σπερματικού λοφιδίου. Σε περίπτωση κιρσοκήλης, που ανευρίσκεται σε ποσσοτά μέχρι 40% στους υπογόνιμους άνδρες, συνιστάται η χειρουργική απολίνωση όλων των φλεβών με βουβωνική τομή ή των στελεχών της έσω σπερματικής φλέβας, ψηλότερα από το κοιλιακό στόμιο του βουβωνικού πόρου (μέθοδος Palomo), που βελτιώνει το σπέρμα στο 70% περίπου των ασθενών, από τους οποίους τα δύο τρίτα, επιτυγχάνουν και εγκυμοσύνη. Η τελικοτελική αναστόμωση των πόρων, μετά την αφαίρεση του αποφραγμένου τμήματος, συνοδεύεται από θετικό αποτέλεσμα στο 50% των περιπτώσεων, ενώ τα ποσοστά είναι ακόμη μεγαλύτερα (60-70%) σε απόφραξη στο ύψος του σπερματικού λοφιδίου, με τη διουρηθρική εκτομή του τελευταίου.

Σε περιπτώσεις ιδιοπαθούς υπογονιμότητας, όπου δεν αναγνωρίζεται κάποια εμφανής αιτία και αυτό συμβαίνει στο 40% των υπογόνιμων ανδρών, χορηγείται η καλούμενη εμπειρική θεραπεία, με την κιτρική κλομιφαίνη (συνθετικό μη στεροειδές φάρμακο, που οδηγεί σε αύξηση των γοναδοτροπινών), την ταμοξιφαίνη (αντιοιστρογόνο), προς έμμεση ενίσχυση και υπεροχή των ανδρογόνων και οι καλλικρεϊνες, παγκρεατικά ένζυμα, που προάγουν την κινητικότητα του σπέρματος και διεγείρουν την σπερματογένεση. Όταν όλες οι προσπάθειες που αναφέρθηκαν αποτύχουν ή ακόμη και εξ αρχής σε περιπτώσεις αμφίβολης εξέλιξης ή περιπτώσεις με μικρά αναμενόμενα ποσοστά επιτυχίας, καταφεύγουμε στην καλούμενη υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Οι λεπτομέρειες της και οι διάφορες τεχνικές που χρησιμοποιούνται, ξεφεύγουν των πλαισίων της περιγραφής που επιχειρήθηκε και περιλαμβάνονται στην αρμοδιότητα των Γυναικολόγων, όπου αποστέλλονται οι ασθενείς και με τους οποίους πρέπει να  συνεργαζόμαστε, προκειμένου να επιτύχουμε ένα καλό και επιθυμητό αποτέλεσμα, που θα βελτιώσει και την ψυχολογική κατάσταση του ζεύγους, αλλά και τη μεταξύ τους σχέση, χωρίς την άσκοπη δαπάνη χρημάτων, κόπου, χρόνου και ανικανοποίητων προσδοκιών.

Τα συνηθέστερα αίτια υπογονιμότητας τα οποία και θεραπεύονται είναι τα παρακάτω:

Κιρσοκήλη, προστατίτιδα, φίμωση, υποσπαδίας (κάποιες μορφές), υπερπρολακτιναιμία, υπογοναδοτροφικός υπογοναδισμός, αντισπερματικά αντισώματα.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΑΙΤΙΩΝ ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ

 

Θεραπεύσιμα

 

Δυνητικά θεραπεύσιμα

 

Αθεράπευτα

 

Κιρσοκήλη

Ιδιοπαθή αίτια

Αμφοτερόπλευρη ανορχία

Φίμωση

Απουσία ή απόφραξη σπερματικών πόρων

Συστροφή όρχεος

Υποσπαδίας

Κρυψορχία

Τραύματα όρχεων

Προστατίτιδα

Χρήση φαρμάκων

 

Υπερπρολακτιναιμία

Επαγγελματικά αίτια

 

Υπογοναδοτροφικός υπογοναδισμός

 

 

Αντισπερματικά αντισώματα

 

 

Δύο καταστάσεις που θεωρούμε πολύ σημαντικές και αγκαλιάζουν το μεγαλύτερο ποσοστό των υπογόνιμων ανδρών είναι η προστατίτιδα και η κιρσοκήλη γι΄ αυτό και θα κάνουμε ειδική αναφορά παρακάτω. 

Προστατίτιδα

 οξεία προστατίτιδα σπερματοζωάρια υπογονιμότητα κιρσοκήληΌταν αναφερόμαστε στην προστατίτιδα ουσιαστικά  μιλάμε για φλεγμονή του προστάτη αδένα. Είναι η χρόνια ή η οξεία φλεγμονή του προστάτη. Ο συχνότερος τρόπος μόλυνσης του προστάτη είναι κυρίως μέσω της ουρήθρας. Τα συνηθέστερα μικρόβια που βρίκουμε στην προστατίτιδα είναι το κολοβακτηρίδιο (Escherichia coli)και διάφορα είδη του Πρωτέα, ενώ λιγότερο συχνά είναι η ψευδομονάδα (Pseudomonas) και ο εντερόκοκκος (Enterococcus).

Η οξεία προστατίτιδα χαρακτηρίζεται από τη ξαφνική εμφάνιση έντονων συμπτωμάτων, ενώ στη χρόνια προστατίτιδα τα συμπτώματα είναι επίμονα και μικρής έντασης. Στην χρόνια προστατίτιδα, ενδέχεται να μην υπάρχουν  συμπτώματα και η διάγνωση να γίνει τυχαία. Η φλεγμονή του προστάτη μπορεί να πιέζει την ουρήθρα και να εμποδίζει την ροή των ούρων.

Αν η οξεία προστατίτιδα δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να δημιουργήσει απόστημα στον προστάτη (δηλαδή να συσσωρευτεί πύο). Χαρακτηρίζεται από πόνο, χαμηλά στο περίνεο, συχνουρία και καύσο στην ούρηση, από δυσουρία και αποφρακτικά φαινόμενα, όπως και από αιφνίδιο, υψηλό πυρετό με ρίγος και γενική κακουχία. Συχνά οι ασθενείς παρουσιάζουν και επίσχεση των ούρων, διότι ο προστάτης τους διογκώνεται και στη δακτυλική από το ορθό εξέταση, που πρέπει να γίνεται ήπια και προσεκτικά, είναι ο προστάτης επώδυνος αλλά και θερμός.

Μας  ενδιαφερει η χρονια προστατιτιδα

Διότι είναι ύπουλη και συμβάλλει ,ειδικότερα στον νέο άνδρα, αρνητικά στην γονιμότητα,τον καθιστά υπογόνιμο.
Η χρόνια προστατίτιδα αποτελεί συνήθως εξέλιξη της οξείας προστατίτιδας και προκαλείται με τον ίδιο τρόπο όπως και εκείνη και από τα ίδια μικρόβια, όμως η οξεία προσβολή μπορεί να μείνει «σιγηλή» ή να είναι ήπια και να ξεχαστεί, για να εκδηλωθεί αργότερα με τα συμπτώματα της χρόνιας προστατίτιδας.

Tα συμπτώματα που προκαλεί η χρόνια προστατίτιδα μπορεί να είναι ερεθιστικά ενοχλήματα στη διάρκεια της ούρησης (καύσος, συχνουρία, επιτακτική ούρηση και δυσουρία) και οι βύθιοι και ενοχλητικοί πόνοι στο περίνεο, την υπερηβική χώρα ή κατά μήκος του σπερματικού τόνου και τους όρχεις. Στη δακτυλική εξέταση ο προστάτης μπορεί να είναι φυσιολογικός ή να παρουσιάζει κατά θέσεις σκληρίες ή κλυδάζουσες περιοχές, με ένα επώδυνο και δυσάρεστο αίσθημα πίεσης ή πόνο, που επεκτείνεται κατά μήκος της ουρήθρας και που συχνά συνοδεύεται από την έξοδο εκκρίματος, συνήθως θολού ή ορώδους και διαυγούς.Στη χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα, ανευρίσκονται gram αρνητικά βακτηρίδια, αλλά και gram θετικοί κόκκοι, χλαμύδια και μύκητες. Στη μη βακτηριδιακή χρόνια προστατίτιδα ανευρίσκονται στο έκκριμα φλεγμονώδη κύτταρα και ιδίως μακροφάγα, απουσιάζει όμως η ανάπτυξη και η ανεύρεση μικροβίων.

Η θεραπεια

Πρέπει να διαρκεί για 2-3 μήνες, στη μεν βακτηριακή προστατίτιδα γίνεται με τη χορήγηση κινολόνης και κοτριμοξαζόλης, που είναι τα μόνα αντιβιοτικά που διέρχονται τον  αιματοπροστατικό φραγμό με υψηλά ποσοστά επιτυχίας (70-90%), στη δε μη βακτηριακή μορφή με τετρακυκλίνη, ερυθρομυκίνη και αζιθρομυκίνη.
Όσον αφορά την προστατοδυνία, η αντιμετώπιση γίνεται με φάρμακα που καταλαμβάνουν τους α-αδρενεργικούς υποδοχείς (αλφουζοσίνη, ταμσουλοσίνη, ντοξαζοσίνη) και με μυοχαλαρωτικά, βοηθάει στην ανακούφιση των ασθενών από τα ενοχλητικά συμπτώματα.

Ποια τα αιτια;

• Η αιτία είναι άγνωστη στις περισσότερες περιπτώσεις
• Το 5% των περιπτώσεων προέρχεται από βακτηριακή μόλυνση (δηλαδή την ύπαρξη κάποιου βακτηριδίου). Η μόλυνση συνήθως περνά μέσα από την ουρήθρα και φτάνει τελικά στον προστάτη. Επίσης, μπορεί να μεταδοθεί από την σεξουαλική επαφή
• Η χρήση ουροκαθετήρων αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης προστατίτιδας.
• Σπάνια, η οξεία προστατίτιδα οδηγεί σε χρόνια προστατίτιδα.
•  Η πιθανότητα εμφάνισης οξείας προστατίτιδας είναι υψηλότερη σε νέους άνδρες ηλικίας 20-40 ετών που έχουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους και δεν χρησιμοποιούν προφυλάξεις.

συμπτωματα

• Πυρετός και ρίγος
• Δυσκολία στην ούρηση, συχνουρία, επιτακτική ανάγκη ούρησης
Πόνος κατά την ούρηση
• Έκκριση πυώδες υγρού από την ουρήθρα
• Αίμα στα ούρα
• Αίσθηση ότι η κύστη είναι γεμάτη
• Πόνος κατά την εκσπερμάτιση, αίμα στο σπέρμα
• Πρόωρη εκσπερμάτιση ή στυτική δυσλειτουργία (στην περίπτωση χρόνιας προστατίτιδας)
• Πόνος στην περιοχή της λεκάνης ή την οσφυϊκή χώρα (δηλαδή στο κάτω μέρος της πλάτης)

προληψη

• Να αντιμετωπίζονται άμεσα οι μολύνσεις του ουροποιητικού συστήματος
• Να χρησιμοποιείται προφυλακτικό για την αποφυγή σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νόσων

διαγνωση

Επειδή ο αδένας βρίσκεται στο εσωτερικό του σώματος του άνδρα, οποιαδήποτε βλάβη του είναι δύσκολο να παρατηρηθεί. Οι  τρόποι που χρησιμοποιούνται σήμερα για να διαγνωσθεί μια φλεγμονή του προστάτη είναι:


• Δακτυλική εξέταση του προστάτη. Ο ιατρός σας, φορώντας γάντια και με λιπαντική αλοιφή, εισάγει ένα δάκτυλο (τον δείκτη) στο ορθό (παχύ έντερο) προκειμένου να ψηλαφίσει τον προστάτη και να διαπιστώσει αν υπάρχουν ανωμαλίες στο μέγεθος, στο σχήμα και στην υφή του. Αν και η εξέταση αυτή μπορεί να προκαλέσει κάποια δυσφορία, ειδικά σε άνδρες που δεν είναι επαρκώς πληροφορημένοι για την σημασία της εξέτασης, διαρκεί λίγα μόνο λεπτά και δεν είναι επίπονη.
• Μικροσκοπική ανάλυση και καλλιέργεια των εκκρίσεων που απελευθερώνονται από το πέος κατά την διάρκεια της δακτυλικής εξέτασης.
• Μικροσκοπική ανάλυση και καλλιέργεια ούρων.
• Απεικονιστικές μέθοδοι (διορθικό υπερηχογράφημα) για να αποκαλυφθούν τυχόν αποστηματικές κοιλότητες του προστάτη.

Ο διορθικός υπέρηχος αξιολογεί τον προστάτη αδένα και ανιχνεύει φλεγμονές  (π.χ.προστατίτιδα), αποστήματα,επασβεστώσεις ενώ συμβάλει στον προσδιορισμό των αιτίων της υπογονιμότητας.

 
Kιρσοκήλη


υπογονιμότητα κιρσοκήλη Η εργαστηριακή διερεύνηση εξέταση σπέρματος. Η κιρσοκήλη χαρακτηρίζεται από την διάταση του φλεβικού πλέγματος των όρχεων και οφείλεται σε παλινδρόμηση αίματος από τις νεφρικές φλέβες προς τους όρχεις . Είναι η πιο συχνά χειρουργικά διορθώσιμη αιτία της ανδρικής υπογονιμότητας.

Στο 90% των περιπτώσεων εμφανίζεται στον αριστερό όρχη για ανατομικούς λόγους.Η συχνότητα της κιρσοκήλης μεταξύ των νεαρών ενηλίκων ανέρχεται στο 20%. Η κιρσοκήλη μπορεί να προκαλέσει μείωση του αριθμού, της κινητικότητας και του ποσοστού των φυσιολογικών μορφών των σπερματοζωαρίων.

Βέβαια όπως συμβαίνει με όλες τις παθήσεις, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ιδιοπαθείς περιπτώσεις, που αναφέρονται στο 25-50% των περιπτώσεων ανδρικής υπογονιμότητας, όπου δεν υπάρχει  καμία αναγνωρίσιμη αιτία και τα αίτια αποδίδονται σε άγνωστους γενετικούς και περιβαλλοντολογικούς παράγοντες.

Σε περίπτωση κιρσοκήλης, που ανευρίσκεται σε ποσοστά μέχρι 40% στους υπογόνιμους άνδρες, συνιστάται η χειρουργική αποκατάσταση που βελτιώνει το σπέρμα στο 70% περίπου των ασθενών, από τους οποίους τα δύο τρίτα, επιτυγχάνουν και εγκυμοσύνη.
Το σπερμοδιάγραμμα

Η εργαστηριακή διερεύνηση αρχίζει με την εξέταση του σπέρματος. Η συλλογή του σπέρματος γίνεται καλύτερα με αυνανισμό μετά από αποχή 3-5 ημερών,γιατί ο χρόνος συλλογής επηρεάζει τον αριθμό και την κινητικότητα του σπέρματος. Το σπέρμα πρέπει να εξετάζεται  το πολύ μέσα σε μισή ώρα από τη συλλογή του.

Φυσιολογικά το σπέρμα έχει όγκο 1,5-5 ml και υγροποιείται σε 5-30 λεπτά, χωρίς συγκολλήσεις σπερματοζωαρίων, που είναι ενδεικτικές για την παρουσία φλεγμονής ή αντισπερμικών αντισωμάτων. Η κινητικότητα των σπερματοζωαρίων εκφράζεται με το κλάσμα των κινητών, που  φυσιολογικά το ποσοστό τους στο τέλος της 1ης ώρας είναι > 65%. Εξετάζεται επίσης η μορφολογία των σπερματοζωαρίων που φυσιολογικά αντιπροσωπεύεται από ποσοστά μεγαλύτερα του 60%.

Τέλος στο σπέρμα ελέγχεται ο  αριθμός των λευκοκυττάρων και των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Φυσιολογικά πρέπει να μην υπάρχουν πάνω από 0-2 πυοσφαίρια καιερυθρά κατά οπτικό πεδίο ή περισσότερα από  1Χ106 πυοσφαίρια/ml σπέρματος. Η παρουσία πυοσπερμίας (πυοσφαιρίων στο σπέρμα) και αιμοσπερμίας (ερυθρών αιμοσφαιρίων στο σπέρμα) είναι ενδεικτική συνήθως προστατίτιδας και μπορεί να επηρεάζει κύρια την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων.

Παρακάτω δίδονται τα κριτήρια αξιολόγησης ενός σπέρματος ως φυσιολογικού από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ)

Κριτήρια Αξιολόγησης Φυσιολογικού Σπέρματος κατά ΠΟΥ 

Κριτήρια 

Παράμετροι 

Όγκος 

2,0-5,0 ml 

pH 

7,2 - 7,8 

Συγκέντρωση 

περισσότερα από 20 εκατομμύρια / ml

Συνολικός Αριθμός Σπερματοζωαρίων 

περισσότερα από 40 εκατομμύρια σπερματοζωάρια

Κινητικότητα 

περισσότερα από 50% των σπερματοζωαρίων με προωθητική κίνηση ή 25% των σπερματοζωαρίων με γρήγορη προωθητική κίνηση εντός 60 min από τη συλλογή 

Μορφολογία 

περισσότερα από 50% με φυσιολογική μορφολογία 

Βιωσιμότητα 

περισσότερα από 75% ζωντανά σπερματοζωάρια 

Λευκοκύτταρα 

 λιγότερα από 1 εκατομμύριο /ml 

Ψευδάργυρος (ολικός) 

περισσότερα από 2,4 mol ανά εκσπερμάτιση 

Κιτρικό Οξύ (ολικό) 

περισσότερα από 52 mol (10 mg) ανά εκσπερμάτιση 

Φρουκτόζη (ολική) 

περισσότερα από 13 mol ανά εκσπερμάτιση 


Παρόλο που η ποσότητα του σπέρματος (ο αριθμός ή η πυκνότητα σπέρματος στο δείγμα) είναι σημαντική, άλλοι παράγοντες όπως η κινητικότητα, η προωθητική κίνηση κ.λ.π. παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση της γονιμοποιητικής ικανότητας του σπέρματος.Έτσι, άνδρες με σπερματοζωάρια καλής ποιότητας (υψηλή βιωσιμότητα και κινητικότητα) μπορεί να είναι γόνιμοι παρόλη τη μικρή ποσότητα σπέρματος. Επιπρόσθετα, τιμές που στο παρελθόν θεωρούνταν ως ένδειξη υπογονιμότητας (π.χ. αριθμός σπερματοζωαρίων ίσος με  5 εκατομμύρια / ml ή προωθητική ικανότητα μικρότερη του 20%) μπορεί στην πραγματικότητα να είναι συμβατές με γονιμότητα.Για την αξιολόγηση του σπέρματος ενός άνδρα θα πρέπει να ληφθούν 2 ή 3 δείγματα καθώς ουσιαστικές διαφορές στον αριθμό και την κινητικότητα του σπέρματος μπορούν να παρατηρηθούν στον ίδιο άνδρα.
Θεραπεία της υπογονιμότητας

Για την επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής στρατηγικής πρέπει να σταθμιστούν προσεκτικά όλα τα δεδομένα και το ζευγάρι να οδηγηθεί, με την βοήθεια της θεραπευτικής ομάδας, σε μια νηφάλια και καθαρή απόφαση. Παράγοντες όπως η ηλικία της γυναίκας και οι οικονομικές δυνατότητες του ζευγαριού πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν, δεδομένου ότι η διάγνωση και η θεραπεία της υπογονιμότητας μπορεί μερικές φορές να αποβεί και χρονοβόρος και δαπανηρή.Ανάλογα με την διάγνωση, προσφέρονται διαφορετικές επιλογές. Οι απλούστερες είναι:  φαρμακευτική αγωγή για την καταπολέμηση λοιμώξεων,φαρμακευτική αγωγή για την ρύθμιση ή την διέγερση της λειτουργίας των ωοθηκών ή των όρχεων, χειρουργική επέμβαση για την θεραπεία ανατομικών προβλημάτων του αναπαραγωγικού συστήματος, ή ενδομητρίωσης, συνδυασμός φαρμακευτικής και χειρουργικής θεραπείας, εάν αυτό κριθεί απαραίτητο.

Φυσικά πάνω απ’όλα πρέπει να ξέρουμε ότι η αντιμετώπιση και η θεραπεία έχει άμεση σχέση με την άρση του αιτίου

Ας Δούμε και κάτι Διαφορετικό

Ας γνωρίσουμε τώρα πως συνδέετε η υπογονιμότητα με την ψυχολογία γνωρίζοντας ότι ο τρέχων ορισμός της υπογονιμότητας απαιτεί ότι το ζευγάρι έχει προσπαθήσει ν' αποκτήσει παιδί τουλάχιστον για ένα χρόνο πριν ζητήσει βοήθεια. Κατά τη διάρκεια της αρχικής διάγνωσης και της θεραπείας, το ζευγάρι μπορεί να παραμένει σε κατάσταση αναμονής για την επίλυση του προβλήματος για μεγάλο χρονικό διάστημα, και οι επανειλημμένες αποτυχίες είναι συχνό φαινόμενο για πολλά ζευγάρια με προβλήματα υπογονιμότητας. Τα περισσότερα άτομα θεωρούν ότι είναι ικανά ν' αποκτήσουν παιδιά, έτσι η εμφάνιση της υπογονιμότητας τ' αναστατώνει ή δεν την αποδέχονται.

υπογονιμότητα τεκοποιία σεξουαλικών επαφών σπέρματος ανδρών ψυχολογική παρέμβασηΗ τεκνοποιία και η ανατροφή παιδιών αποτελούν, εκτός από βιολογικές, και κοινωνικές επιταγές. Η κοινωνία περνά σε μας την αξίωση ότι θα τεκνοποιήσουμε ως ένα φυσιολογικό τμήμα της παιδικής μας ανάπτυξης, έτσι ο στόχος απόκτησης παιδιών γίνεται «έμφυτος» στόχος. Αρκετά ζευγάρια ξοδεύουν μεγάλο μέρος του χρόνου τους σκεπτόμενα πότε θα κάνουν παιδιά. Τα περισσότερα άτομα θεωρούν ότι θα είναι ικανά ν' αποκτήσουν παιδιά, έτσι η εμφάνιση της υπογονιμότητας τ' αναστατώνει ή δεν την αποδέχονται.

Επίσης, επειδή οι στόχοι της τεκνοποίησης διαπλέκονται μ' άλλους υψηλούς στόχους ζωής, τα άτομα με υπογονιμότητα μπορεί να νιώθουν ανάξιοι σε πολλούς τομείς του εαυτού τους (πχ αν είναι ελκυστικοί, αν έκαναν ένα επιτυχημένο γάμο, αν έγιναν αξιόλογα μέλη της κοινωνίας κ.α.), μειώνοντας έτσι γενικά την αυτοεκτίμησή τους, πράγμα που σημαίνει ότι τα άτομα αυτά μπορεί να θεωρούν αποτυχίες στόχων μέσου επιπέδου, ως αποτυχία πολλαπλών υψηλών στόχων.Το δίλημμα μεταξύ της εκπλήρωσης του στόχου εγκυμοσύνης και της αποδοχής της αναστολής του στόχου είτε της μόνιμης υπογονιμότητας, είναι το πιο ψυχοπιεστικό μέρος του χειρισμού της υπογονιμότητας και προκαλεί κατάθλιψη.

Μελετητές βρήκαν ότι το 66% των γυναικών και το 44% των ανδρών ανέφεραν κατάθλιψη μετά από αποτυχημένη θεραπεία. Από πολύ νωρίς, η στειρότητα σταθερά καταστρέφει την φυσικότητα του «θαύματος της σύλληψης» χωρίς την ιατρική παρέμβαση. Ακόμα και για τα ζευγάρια που τέλειωσε η θεραπεία τους με σύλληψη από μόνοι τους, η εμπειρία της στειρότητας μεταβάλλει τις πεποιθήσεις τους για τη σύλληψη που είναι φυσική συνέπεια της συνουσίας. Εκτός από τις μεταβολές στις πεποιθήσεις , μερικά άτομα βιώνουν την υπογονιμότητα σαν το χαμό ενός υποθετικού παιδιού. Δεν είναι υποχρεωτικό να βιώσουν ένα θνησιγενές νεογνό ή μια αποβολή για να νιώσουν πως ένα παιδί τους χάθηκε.

Οι αποτυχημένες προσπάθειες για σύλληψη, το υψηλό κόστος των θεραπευτικών προσπαθειών, οι συχνές πιέσεις γονιών και συγγενών που πιέζουν για παιδιά κάνουν το πρόβλημα της υπογονιμότητας ένα έντονο στρες. Εκτός των άλλων τα άτομα με υπογονιμότητα αναφέρουν ότι οι ιατρικές διαδικασίες, οι εξετάσεις οι θεραπευτικές προσπάθειες αλλά και οι ενδεχόμενες επανειλημμένες αποτυχίες τους ταλαιπωρούν. Το στρες της υπογονιμότητας και των θεραπευτικών προσπαθειών της, μπορεί να είναι μια βασική αιτία για μια ποικιλία σεξουαλικών προβλημάτων και δυσκολιών και να θέσουν υπό δοκιμασία τις γενικότερες σχέσεις τους.

Στα προβλήματα των ανδρών περιλαμβάνεται η αναστολή της εκσπερμάτισης, προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας, πρόωρη εκσπερμάτιση ή απώλεια της επιθυμίας μ' αποτέλεσμα μεγάλη αραίωση των σεξουαλικών επαφών. 'Ένα άλλο ιδιαίτερο πρόβλημα είναι η παροδική στυτική δυσλειτουργία την ημέρα που πρέπει (!) να δώσει δείγμα σπέρματος είτε για διαγνωστικούς λόγους είτε για σπερματέγχυση ή εξωσωματική γονιμοποίηση.

Ψυχολογική παρέμβαση

 Σήμερα οι ψυχολογικές μέθοδοι είναι χρήσιμες για να βοηθήσουν τα ζευγάρια με υπογονιμότητα να διευκολύνουν στη ρύθμιση των ψυχολογικών προβλημάτων Τα μέλη των ζευγαριών που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της υπογονιμότητας είναι κατά κανόνα φυσιολογικά από ψυχιατρικής πλευράς και μπορούν συνήθως ν' ανταπεξέλθουν το στρες της υπογονιμότητας. Όπως αναφέρουν οι μελέτες γενικά δεν διαπιστώνονται υψηλά επίπεδα στρες στα άτομα με υπογονιμότητα. Ερευνητές βρήκαν ότι το 50% των ζευγαριών που περιμένουν για εξωσωματική γονιμοποίηση ζήτησαν ψυχολογική συμβουλευτική υποστήριξη.

Στο παρελθόν, η θεραπεία στηριζόταν στην πεποίθηση ότι ψυχολογικοί παράγοντες εμπόδιζαν τη γονιμοποίηση. Κατά συνέπεια οι θεραπευτικές μέθοδοι προσπαθούσαν ν' αυξήσουν τις ευκαιρίες για σύλληψη. Με τη βελτίωση των διαγνωστικών μεθόδων έγινε σαφές ότι ο αριθμός των περιπτώσεων που δεν ανευρίσκεται οργανική αιτία, είναι μικρός. Έτσι, σήμερα, οι ψυχολογικές μέθοδοι είναι χρήσιμες για να βοηθήσουν τα ζευγάρια με υπογονιμότητα να χειριστούν το στρες, να τονώσουν τη συναισθηματική τους διάθεση και να διευκολύνουν στη ρύθμιση των ψυχολογικών προβλημάτων που ανακύπτουν από την υπογονιμότητα.

βιβλιογραφία Πέτρος Θάνος




Pin It


 
Health & LifeStyle στο Facebook
English French German Italian Russian Spanish
Πέτρος Θάνος χειρουργός ουρολόγος Θεσσαλονίκη
αληθινές ιατρικές ιστορίες πραγματικά ιατρικά περιστατικά υγείας
egnatia

Δημοσιεύσεις Υγείας

Ενημερωτικό Δελτίο

Θέλετε να λαμβάνετε τα νέα του uromed.gr?
Όνομα:
Email: