Οι λίθοι, δηλαδή οι πέτρες, δημιουργούνται στους νεφρούς. Αν για κάποιον λόγο μετακινηθούν ή θρυμματιστούν και μετακινηθούν προς τα κάτω, δηλαδή προς τον ουρητήρα, την κύστη και την ουρήθρα, είναι δυνατόν να προκαλέσουν πόνο, δηλαδή τον γνωστό σε όλους κωλικό.
Τα συμπτώματα που προκαλεί ένας λίθος, μία πέτρα, πέραν του κωλικού του νεφρού έχουν σχέση με το μέγεθος και τη θέση αυτού. Επίσης σημαντικό σημείο αποτελεί η παρουσία ή όχι επιβαρυντικών παραγόντων, όπως η φλεγμονή. Ο κωλικός έχει χαρακτηριστική εντόπιση στην οσφυϊκή χώρα, δηλαδή στη μέση , ενώ μπορεί να υπάρχει ή όχι αίμα στα ούρα, αιματουρία, λόγω του τραυματισμού. Μπορεί να συνυπάρχουν συμπτώματα λοίμωξης, όπως δυσουρία, συχνουρία και πυρετός καταστάσεις οι οποίες κι επιδεινώνονται π.χ. σ’ έναν άνδρα με υπερπλασία στον προστάτη.
Πολλοί λίθοι, μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί δηλαδή χωρίς κανένα σύμπτωμα, καμία ειδοποίηση και αποκαλύπτονται τυχαία σε κάποιον έλεγχο με υπέρηχο ή σε κάποιο επεισόδιο αιματουρίας. Όταν όμως οι λίθοι γίνονται αποφρακτικοί, κατέρχονται προς τα κάτω και σφηνώνουν, αποφράσσουν τον ουρητήρα στην πορεία του κι έτσι, λοιπόν, προκαλείται ο κωλικός του νεφρού.

Ο ασθενής με κωλικό νεφρού, μπορεί να παρουσιάζει συμπτώματα ακόμα και από το γαστρεντερικό σύστημα, όπως ναυτία, εμέτους ή ακόμη και συμπτώματα ειλεού ή και συμπτώματα που συγχέουν την κατάσταση με άλλες παθήσεις, όπως είναι η εφίδρωση, η ταχυκαρδία και η ταχύπνοια, από τις οποίες θα πρέπει η κατάσταση αυτή να διαφοροδιαγνωστεί.
Στον κωλικό του νεφρού ο ασθενής είναι ανήσυχος, δεν ανακουφίζεται σε καμία θέση, συνέχεια μετακινείται ενώ ο πόνος είναι πάρα πολύ έντονος. Εκδηλώνεται, λοιπόν, με οξύτητα και καμιά φορά παρουσιάζει περιοδικότητα, με εξάρσεις και υφέσεις. Η αντιμετώπιση σε πρώτη φάση είναι η ανακούφιση από τον πόνο με την χορήγηση διάφορων παυσίπονων και σε δεύτερη φάση με την αφαίρεση του λίθου.